IN DE POLDER

IN DE POLDER
IN DE POLDER

woensdag 3 februari 2010

Cor op de schaats en 1e sneeuwklok


Vandaag keek ik met verbazing uit het raam en zag; Ja Hoor; cor is weer op de schaats....
Nadat hij eerst midden op het ijs een kopje thee dronk uit zijn thermoskan, bond hij de schaatsen onder.
Al dagen durft hier niemand meer te schaatsen , maar cor gaat tot het laatste laagje ijs door.Ik hoorde het ijs
in huis kraken! Sinds wij hier wonen is deze aardige zonderling vaak langs de vaart...Bij het eerste glimpje lentezon staat hij met korte broek en bloot bovenlijf van de zon te genieten, en bij de eerste cm's ijs is hij als eerste aan het schaatsen.Hij weet heel veel van de natuur, het weer etc.
Toch hield ik vandaag mijn hart vast...

Het volgende stukje stond over hem in een schaatsliefhebbersblog;
==========================================================================

. Cor is een onverbiddellijke fan van de kou. Al meer dan twintig jaar geleden trof ik hem op de eindeloze uitgestrektheid van een meer in de omgeving van het Finse Lahti, waar hij als eerste deelnemer aan de Alternatieve Elfstedentocht was neergestreken.



Zelfs de organisatoren uit Amsterdam en Friesland en omstreken waren nog niet geland op Helsinki. Cor gooide dan zijn rugzak op zijn rug, hing er een barometer en een buiten proporties grote thermometer aan en begon het ijs in zijn dooie eentje te verkennen.
Zijn schaatsslag deed denken aan, die van jochie van zes dat de hoop al had opgegeven de moeilijke kunst ooit nog onder de knie te krijgen.


Cor krabbelde in zijn houtje-touwtje jas met zijn neus bijna op het ijs als een stofzuiger over de onafzienbare ijsbaan en genoot. Over de volledige 200 kilometers van de Aternatieve deed hij minstens drie keer zo lang als de winnaar, maar altijd werd hij met gejuich ontvangen als hij als allerlaatste de dansvloer in het hotel van de organisatie bereikte.


Cor wist feilloos waar hij wel en niet kon schaatsen. Dat instinct had hij in zijn geboortestreek ontwikkeld. Zo kon hij je vertellen, dat er na twee nachten vorst met -4 geschaatst kon worden op de vijvers van Vlaardingen. Dat vier nachten -5 voldoende was om de trekvaarten in het Westland te betreden en dat -8 gedurende zeven etmalen genoeg was om op je Noren het Hollands Diep op te gaan.


Je moest dan wel enige kennis van het ijs hebben, maar Cor had dat, zodat hij nooit spoorloos in een wak verdween. Een miniscuul sneeuwricheltje of een nauwelijks waarneembaar hobbeltje waarschuwde hem voor windwakken en daar bleef hij uiteraard ver uit de buurt.


Als in Oost-Siberië de ganzen richting Kamstjakska begonnen te trekken wist Cor, dat er onvoorstelbare kou in de lucht zat. En zijn bloed begon te kriebelen als in Lapland temperaturen van – 30 werden gemeten en de wind pal oost stond. Als er bij IJsland een hoge drukgebied ontstond en ter hoogte van Ontario Aeolus, de God van de wind, koude lucht richting oceaan begon te blazen, dan kon je Cor als het ware horen knorren van genoegen. Dan zat er ook hier vorst in de lucht.


De weerprofessionals van het KNMI in De Bilt konden met hun computers niet tippen aan Cor Tas. Hij wist altijd eerder dat er koufronten in aantocht waren.


De tweede, die er van op de hoogte raakte, was Rien de Roon. De oud-marathonkampioen dreef in Rockanje een schoenenwinkel, waar hij uiteraard ook hoge noren verkocht en het bordje ‘Schaatsen Slijpen’ in het raam zette als de winter in aantocht was.


Dat bord toverde Rien altijd te voorschijn als Cor in zijn zaak verscheen. Niemand had zijn schaatsen dan al uit het vet, maar Cor legde ze pontificaal op de toonbank en kondigde met gebiedende stem aan, dat er geslepen diende te worden.


Dan wist Rien hoe laat het was: de winter was in volle aantocht. Nooit had Cor het mis........
=========================================================================
 
En terwijl hij het laatste baantje aan het schaatsen was , zag ik dit in de TUIN:
HET EERSTE SNEEUWKLOKJE....BIJNA IN BLOEI!!!!!
 

9 opmerkingen:

Madelief zei

Wat woon je toch mooi! Het lijkt mij heerlijk om net als jullie langs het water te wonen. Er is altijd wel wat te zien. Ik probeer te achterhalen waar jullie wonen, maar het lukt mij niet. Eerst dacht ik dat het de Rotte was, maar ik mis de flatgebouwen van Rotterdam om de achtergrond. Wat een leuk verhaal van Cor!

Fijne avond!

Lieve groet, Madelief

crealili zei

Mooi verhaal. Van schaatsen kennen wij hier in België maar bitter weinig. Wij hebben dan ook zo geen sloten zoals bij jullie. Wou dat ik ook aan het water woonde.
Heb eigenlijk zo'n gevoel bij de zee. Telkens als ik er kom denk ik "hier wil ik wonen". Maar ik ga toch altijd weer naar mijn geboortegrond hoor. Limburg ook mooi maar o zo weinig water .....

Mayflower zei

Wat een prachtig verhaal, daar heb ik echt van genoten. Heerlijk deze mensen die zo dicht bij de natuur staan.
Fijne avond en groetjes, Mea

JacQie zei

Wat een leuk verhaal, lijkt me een heerlijke man. Ik kan niet anders zeggen dan dat je prachtig woont trouwens!
groetjes Jacqie

brocante roos zei

Ik heb genoten van jouw verhaal, heerlijk deze bijzondere mensen...ik was even nieuwsgierig naar jouw Blog omdat ik jij mijn Blog bent gaan volgen. Ik heb mij ook gelijk maar aangemeld als volger hoor, ben wel benieuwd naar al jouw verhalen over de polder.

Fijne avond,

Groetjes Marjan

jojoco zei

Prachtig verhaal! En het eerste sneeuwklokje! Ik heb ze nog niet in het echt gezien. Weet in onze nieuwe buurt nog niet waar ik moet kijken. Maar heb bij het tuincentrum vandaag wel een paar bolletjes gekocht. Kan ik ervan genieten in een potje en gaan ze daarna de grond in!

pien zei

haha! geweldig!

ohw! hier ook! heulveul sneeuwklokjes ineens!
wauw!

Corrie zei

Hoi Fleur,
kom via via op jouw blog terecht.
Wat een superplek hebben jullie gevonden zeg!
grtjs Corrie.

prachtig verhaal van Cor.

APL Living zei

Leuk die Cor, echt een buiten- en natuurmens,ik laat het graag aan hem over om nu nog te gaan schaatsen en geniet meer van het sneeuwklokje dat je hebt gespot.
groetjes van Arlette